Δικαιολογημένη και κατανοητή η οργή – Λεόντων Γνώμες 16/10/17

Η στήλη “Λεόντων Γνώμες” φιλοξενεί κείμενο του αδερφού μας Φ.Α, ο οποίος παίρνοντας την ευκαιρία γράφει την προσωπική του άποψη για τον αγώνα με την Πάφο αλλά και την αγωνιστική παρουσία της ομάδας μας το τελευταίο διάστημα.

To lions-radio 8 χρόνια τώρα δίνει βήμα σε κάθε ΑΕΛίστα να πει την προσωπική του γνώμη πάντα με σεβασμό. 

Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο:

ΑΕΛ-Πάφος. Το παιχνίδι στο 90ο λεπτό. Το σκορ στο 0. Η αγωνία κορυφώνεται, ο περισσότερος κόσμος αντιμετωπίζει την κατάσταση κάπως δυσοίωνα, δείχνει να μην πιστεύει οτι θα υπάρξει εκ νέου λύτρωση στα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού, όπως συνέβη με άρη και δόξα. Τα παιχνίδια αυτά χαρακτηρίζονται συνήθως ως ακατάλληλα για καρδιάκους, σε αμφότερα η νίκη ήρθε με την ψυχή στο στόμα. Μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη, τρίτη και φαρμακερή. Έγινε κάτι που διαδραματίζεται σε τέτοια κλειστά, αμφίρροπα παιχνίδια συνήθως, η τύχη αυτή τη φορά δεν μας χαμογέλασε και ο κόσμος έφυγε από το γήπεδο έχοντας καταπιεί ακόμη ένα φαρμάκι. Και όσο και αν χαρακτηρίζει τον ΑΕΛιστα η ανοσία σε κάθε είδους πλέον πίκρα, δεν παύει να σε κάνει να ομολογείς ‘’στο ίδιο έργο θεατές’’.

Μετά τον αγώνα, ο αγνός ΑΕΛίστικος κόσμος ξεσπάθωσε ακόμη μια φορά, κάποιοι εναντίον του προπονητή, μερικοί τα έβαλαν με τους ποδοσφαιριστές κλπ. Τις φταίει; Μήπως ο κύριος Μπαλταζάρ; Θα ήταν ένα εύστοχο και εύλογο ερώτημα, αν όντως βλέπαμε στο γήπεδο μια κακοστημένη ομάδα που θα ήταν εξολοκλήρου έργο του προπονητή. Ο προπονητής μας, ομολογουμένως, είναι αρκετά περιορισμένων προπονητικών ικανοτήτων. Άπειρος, πρωτάρης, με την ΑΕΛ να είναι ουσιαστικά το πρώτο μεγάλο και σοβαρό έργο που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας στην καριέρα του. Από όπου και αν το δεις, δεν έχει ούτε την αίγλη, ούτε την ηγετική προσωπικότητα, ούτε τις ικανότητες που διέθεταν προπονητές που πέρασαν τα προηγούμενα χρόνια από τον πάγκο της ομάδας μας, χαρακτηριστικά απαιτούμενα για να αναλάβει κάποιος την ΑΕΛ. Δεκτά όλα αυτά, αλλά μήπως ο Μπαλταζάρ επέβαλε τον εαυτό του στην ομάδα μας; Φυσικά και όχι. Τον κύριο Μπαλταζάρ κάποιος τον έφερε στην ΑΕΛ μετά βαΐων και κλάδων, οι ίδιος που ενώ πήρε το ρίσκο της πρόσληψης ενός άπειρου προπονητή που δεν έχει επιδείξει έργο ή ικανότητες, (απόφαση που προφανώς τον βόλευε και του έδινε άλλοθι για τα δικά του λάθη), παραμένει αμέτοχος στις κακές εμφανίσεις της ομάδας μας και σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Μα μήπως ευθύνονται οι παίκτες; Θα ήταν επίσης μια ιδανική δικαιολογία, εάν το ρόστερ μας απαρτιζόταν από ποιοτικούς ποδοσφαιριστές, οι οποίοι δεν θα απέδιδαν στο γήπεδο σύμφωνα με τις ικανότητες και τις περγαμηνές τους. Η αλήθεια όμως διαφέρει πολύ από αυτό και είναι σκληρή, ωμή, κυνική όσο και αν κάποιοι προσπαθούν εις μάτην να μας παραμυθιάσουν για το αντίθετο. Το φετινό ρόστερ της ομάδας μας δεν διαφέρει και πολύ απο ρόστερ μικρομεσαίας κυπριακής ομάδας, χαρακτηρίζεται ως ελλιπές με παίκτες μέτριων και κακών δυνατοτήτων που δεν είναι ικανοί να κάνουν την διαφορά.

Όσο και να θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο κάποιοι, δυστυχώς οι Μιτρεα/Λα Φρανς δεν μπορούν να θυμίσουν τον παλιό καλο Ντοσσα, ούτε καν τον αξιόμαχο Σιέλη. Οι Aρρουαμπαρένα/Λεόνκο δεν μπορούν να γίνουν Πίεχ ή Καλουντέροβιτς, χωρίς να αναφέρω καν τον παγκόσμιας κλάσης Ορλάντο Σα.

Όσον αφορά το κέντρο της ομάδας, παίκτες όπως οι Μπεμπέ, Σίλας, Κουταντέρ, Ντεντέ κλπ. είναι πλέον μόνο αναμνήσεις μιας άλλης εποχής. Μόνο ένας αφελής ή ένας βαλτός μπορεί να πιστέψει ότι ένα ρόστερ που στελεχώνεται από παλαίμαχους, μέτριους και αδιάφορους είναι ικανό να σημειώσει επιτυχίες στο φετινό δυνατό κυπριακό πρωτάθλημα.

Από τα πιο πάνω προφανή, συμπεραίνουμε εύκολα το εξής: το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Απόλυτα δικαιολογημένη και κατανοητή η οργή των ΑΕΛιστών για την κατηφόρα της ομάδας μας. Γιατί ναι, μπορεί να νίκησες Εθνικό, Άρη, Δόξα, αλλά ρε αδερφέ, ήταν παιχνίδια για γερό στομάχι και κυρίως για ατσάλινα νεύρα. Πέρα από το 2ο ημίχρονο με τον απόλλωνα όπου μπόρεσε να ευχαριστηθεί το μάτι σου καλό ποδόσφαιρο, όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια σε άφηναν με μια πικρή-ίσως μερικές φορές γλυκόπικρη-γέυση.

Ναι, οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν, αλλά να μοιραστούν σωστά και δικαία. Ο κύριος υπαίτιος για την παρακμή στην οποία βυθίστηκε η ομάδα μας (τόσο αγωνιστικά όσο και εξωαγωνιστικά) πρέπει επιτέλους να αναλάβει τις ευθύνες του και εφόσον δεν μπορεί να κουμαντάρει πλέον το καράβι, να μας αφήσει να σαλπάρουμε σε άλλες πολιτείες, προτού καταντήσει το πολυταξιδεμένο σκαρί εξολοκλήρου ερείπιο.

Ο ΑΕΛίστας δεν μπορεί να εγκλωβίζεται σε μια σάπια, νωθρή κατάσταση, αδυνατεί να βλέπει την ομάδα του να βυθίζεται στον βούρκο. Για αυτό αδέρφια, όσοι κοιμάστε αφυπνιστείτε, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το πρόβλημα είναι εσωτερικό και πολύ σοβαρό, και απαιτεί άμεσα διόρθωση, γιατί οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια στα πέτρινα τα χρόνια.

 

*για τα τυπικά, το κείμενο γράφτηκε πριν την ανακοίνωση της διοίκησης συνάντησης Σοφοκλέους – Μπαλταζάρ.

 

One thought on “Δικαιολογημένη και κατανοητή η οργή – Λεόντων Γνώμες 16/10/17

  • 17/10/2017 at 9:00 am
    Permalink

    Geia sto stoma sou !!! Na kapios pou leei ta syka syka !!! Twra omws dimiourgeis antipatheies sto gnwsto kyklo !!! Bravo sou file

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *