Η πίστη μας έφερε τα πάνω κάτω -Π.Σ-

Με πάθος γεμάτο πίστη και τρέλα παρατήσαμε για άλλη μια μέρα τα πάντα για να βρεθούμε πλάι της και να τη στηρίξουμε, εξ’ άλλου αυτή μας στήριζε όταν οι άλλοι μας περιθωριοποιούσαν και μας έσπρωχναν στο περιθώριο, αυτή όμως σαν μάνα μας είχε μαζέψει σαν παιδιά της στην τεράστια αγκαλιά της κάνοντας μας μέρος της οικογένειας της.

Ξεκινώντας για το γήπεδο, κάναμε ένα σορό σενάρια στο αυτοκίνητο και μέχρι τη Λευκωσία, θυμηθήκαμε τα γκολ του Ρούγκα και Σερτζιάο που μας έδωσαν την πρόκριση με Ομόνοια, γεμίσαμε με περισσότερες ελπίδες και ήμασταν έτοιμοι για τη μάχη.  Είχα στ’ αλήθεια το προαίσθημα εκείνης της μέρας, που καταφέραμε να πάρουμε την πρόκριση μέσα στο ΓΣΠ και τραγουδάγαμε ασταμάτητα 200 λέοντες το ‘’Η ζωή μου διαδρομή, μια τρελή εκδρομή…’’

Ήμασταν ακόμα πιο έτοιμοι έστω κι’ αν ακόμη πριν μπούμε στο γήπεδο ακούσαμε τον εκφωνητή του σταδίου να λέει ”συγχαρητήρια στην ομάδα μας που γράφει το 1-0 με τον Ατόρνο”.  Εκείνη τη στιγμή λες και κανείς δεν άκουσε τι ειπώθηκε, το πάθος φούντωσε και η τρέλα άρχισε να βάζει φωτιά στην ξένη έδρα.  Ίσως το γκολ του αντιπάλου να έδωσε το έναυσμα πως δε πρόκειται να σταματήσουμε λεπτό ότι κι’ αν γίνει στο γήπεδο.

Μπήκαμε μέσα όλοι μαζί, εκείνη τη στιγμή ο Βούο έκανε το 1-1 και αρχίσαμε να ξεπηδούμε από την πίσω μεριά του ΓΣΠ σαν άγριοι Ινδιάνοι τραγουδώντας για την ιερότητα της φυλής μας, για τα ιδανικά και τις αξίες των προγόνων μας, για την ίδια τη ζωή μας.   Τις φάτσες των δεξιά και αριστερά που μπορούσα να διακρίνω δε θα ξεχάσω ποτέ, ήταν λες και δε ξαναείδαν λιοντάρια να τρέχουν πέρα δώθε, να τραγουδούν, να χορεύουν και να είναι έτοιμα να κατασπαράξουν όποιο βρεθεί στο δρόμο τους.  Μα τι λέω που να δουν στη Λευκωσία τέτοιο πράγμα, εδώ στη Λεμεσό μόνο υπάρχουν τέτοια, χρόνια τώρα, που κυκλοφορούν ελεύθερα και περήφανα στη πόλη τους, την πόλη του ΑΕΛίστα.

Διάβασα στο ίντερνετ διάφορα σχόλια και από τους ίδιους τους αντιπάλους  μας που έλεγαν ‘’ Έκαμαν το ΓΣΠ έδρα τους ‘’ κλπ. , ο κόσμος για μένα έπαιξε το σημαντικότερο ρόλο χθες, το τραγούδι και η ασταμάτητη στήριξη ήταν ότι χρειαζόταν ένας ποδοσφαιριστής για να αποδώσει και να ματώσει τη φανέλα του στο γήπεδο.

Ήταν φανταστικός ο τρόπος που εξελίχθηκαν όλα, το 1-3 έφερε όλα μας τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα, τι σπίθα εκείνη που μας έκανε να πιστέψουμε πως μπορούμε για πρόκριση, τις σπίθα εκείνη που μας έδωσε το θάρρος να σταθούμε δίπλα της για ακόμη μια φορά.  Η σπίθα εκείνη έγινε φωτιά, εκατοντάδες φωτιές που μαζί αναμμένες φώτιζαν το μουντό χωρίς εμάς γήπεδο και τα μυαλά ορισμένων. Όλοι τραγουδούσαμε με τη ψυχή μας, σβήνοντας τον αντίπαλο τον οποίο δεν ακούσαμε σχεδόν καθόλου στο πέταλο όπου καταθέταμε κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε κάθε κύτταρο μας για τη μεγάλη μας αγάπη.

Συγχαρητήρια σε κάθε λιοντάρι που στήριξε τους ποδοσφαιριστές, που έδωσε τη ψυχή του και όλο του το πάθος για κάθε ιερό μας, παραδίδοντας για άλλη μια φορά μαθήματα πίστης, αφοσίωσης  και τρέλας για μια ιδέα που εδώ και χρόνια έπαψε να θεωρείται απλά ομάδα.

Ζήτω ο τρόπος ζωής μας, ζήτω η ΑΕΛ μας

Υ.Γ Στις μέρες μας δυσκολεύουν τα πράγματα όλο και περισσότερο, ακόμα και για ένα εισιτήριο.  Θέλω να ευχαριστήσω το φίλο Β. και το φίλο Γ. που χωρίς αυτούς δε θα ζούσα τη χθεσινή μέρα στο γήπεδο.

Υ.Γ2 Δε μπορώ πραγματικά να καταλάβω το πώς διακρίνουν τους ανθρώπους από το χρώμα και τη φυλή τους, τα ου ου ου ου στον Μπέμπε όταν πήγε να ρίξει πλάγιο ήταν ‘’must’’ (να το πω λευκωσιάτικα), όταν όμως πήγε ο Μαυκόν επειδή ήταν λευκός μια χαρά κανένα πρόβλημα.  Θα έκανα ένα ‘ου’ στη στενομυαλοσύνη σου, στις παρωπίδες σου, στη τύφλα σου και στο σάπιο σου μυαλό.

Σας ευχαριστώ ολόψυχα για το χρόνο που αναλώνεται κάθε φορά στα άρθρα του Π.Σ, μακάρι να μπορούσα να σφίξω  με σεβασμό το χέρι στο καθ’ ένα σας ξεχωριστά.  Με εκτίμηση Π.Σ.