ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΡΕΕΕ -Π.Σ-

 

H πόλη όλη στο πόδι εξαιτίας της, μικροί και μεγάλοι στους δρόμους, το αλκοόλ ρέει στο αίμα μας εδώ και 2 μέρες.  Είναι αλήθεια όντως; To πήραμε; Παλεύω να το συνειδητοποιήσω ακόμη. Παλεύω να το πιστέψω και αν ναι, μπορώ να πεθάνω ήσυχος και ευτυχισμένος αφού είδα τον ΑΕΛίστα, τον σπουδαίο αυτό οπαδό που πέρασε τα πάνδεινα να χαμογελά δικαιωμένος, να τραγουδά ευτυχισμένος.

Στα μάτια κάθε παιδιού έβλεπα το μέλλον μας, το μέλλον που προβλέπεται σίγουρα λαμπρό οπαδικά.  Στα μάτια κάθε μεγάλου άνθρωπου που πανηγύριζε με τρέλα ζώντας ξανά άλλες εποχές, τους δικαιώσαμε, τέτοιους πανηγυρισμούς δεν έκανε κανείς άλλος, ποτέ και ούτε πρόκειται.  Στα μάτια εμάς τους πιο νέους που δεν περιμέναμε ποτέ να δούμε έναν τίτλο και ακόμα δεν το συνειδητοποιήσαμε, που πανηγυρίζουμε ακόμη μπας και κατανοήσουμε τι έγινε.

Δεν ξέρω τι να γράψω, στερεύουν τα λόγια, πήραμε το πρωτάθλημα μετά από ενάμιση γενιά χωρίς αυτό, μάθαμε να μεγαλώνουμε χωρίς αυτό.  Μα ήρθε το γαμημένο, ήρθε και μας άξιζε. Πήραμε το πρωτάθλημα και δεν ήξερα τι να κάνω άλλοι μ’ αγκάλιαζαν κλαίγοντας και άλλοι χόρευαν ημίγυμνοι και μεθυσμένοι.  Εγώ που και πού φώναζα «Επιάμεντο γαμώτο» μπας και το καταλάβω και εγώ και οι άλλοι, μα τίποτα.

Δεν το πιστεύω.  Ζούμε ιστορικές στιγμές τις οποίες θα περιγράφουμε στα παιδιά μας με βουρκωμένα μάτια.  Στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες αιώνια μέσα μας.  Γιατί που να σβήσουν αυτά τα συναισθήματα απ’ την ψυχή μας μέσα; Η ΑΕΛ είναι πρωταθλήτρια Κύπρου 2012.  44 χρόνια μετά.  44 χρόνια γεμάτα από φουρτούνες, λάσπες και ανηφόρες, είμαστε εδώ, βγήκαμε στους δρόμους και δημιουργήσαμε κυκλοφοριακή συμφόρηση, πήγαμε στο γήπεδο και άδειασε η Λεμεσός, πήγαμε στο σιντριβάνι και δεν χώραγε άλλους.

Πόσα μπορεί να δώσει αυτή η ΑΕΛ σε όλους μας ρε αδερφέ;  Πόσα; Αυτή δεν είναι ομάδα αλλόθρησκοι.  Αυτός είναι τρόπος ζωής, είναι θρησκεία, ιδανικό και μανία.

Είδα μια ολόκληρη κερκίδα να δακρύζει, είδα παιδάκια να χορεύουν πάνω κάτω και ενήλικες να σπαράζουν απ’ το κλάμα.  Ζήσαμε και ζούμε όσα ονειρευτήκαμε αδερφέ μου! Ότι λαχταρούσαμε τόσα χρόνια, κι’ ότι μας άξιζε.  Δικαιωθήκαμε αδερφέ μου. Δικαιωθήκαμε για κάθε θυσία που κάναμε γι’ αυτήν την ιδέα.  Για κάθε τι που προκλήθηκε εξ’ αιτίας της.  Συμπλοκές, αίματα, ξύλο, κλάμα, γέλιο, πόνος, τραγούδι σε κάθε πέταλο, συνθήματα, κερκίδες, Β’ Κατηγορία, χαμένοι τελικοί, γελοίες διαιτησίες κατεστημένο, βρώμικα παιχνίδια, οικονομικά προβλήματα, μεγάλες φουρτούνες, ποδοσφαιριστές πουλημένοι, πρόεδροι φαγάνες, μόνο εμείς μείναμε πιστοί αυθεντικοί και ίδιοι, χωρίς να κάνουμε ποτέ βήμα πίσω, χωρίς να κοπάσουμε, απλά στεκόμασταν πλάι της φρουροί και προστάτες με πίστη και θάρρος για ένα καλύτερο αύριο.  Συνεχίσαμε και όλα περνούν μπροστά μου σαν ταινία, και να σου στο 2012 να σηκώνουμε την κούπα του πρωταθλητή, την κούπα που 44 χρόνια δεν είδαμε.  44 χρόνια ήταν πολλά και είχε η γενιά μας την τιμή να είναι αυτή που θα χαρεί. Το 68′ είναι εδώ κι’ έγινε ένα με το 2012.

Και στ’ αλήθεια δεν πίστευα ποτέ πως θα έγραφα άρθρο για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ούτε πως θα ζούσα αυτές τις ιστορικές στιγμές, πώς να το πιστέψω αυτό που ζω.  Πώς να πιστέψω ότι ζω τη ύστατη χαρά της ζωής στη ζωή μου ενώ δεν μπορούσα καν να ερμηνεύσω τη σημαίνει χαρά. Πόσα μας μαθαίνεις ρε ΑΕΛ πόσα;

Και εσείς αδέρφια από ψηλά «ευθύνεστε» γι’ αυτή την κατάκτηση.  Μας βοηθήσατε, μας σπρώξατε και είσαστε πλάι μας, σας νοιώθουμε.  Και εσύ ξάδερφε, συνεχώς έβλεπα ψηλά μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος.  Είναι σαν να σε έβλεπα να περιφέρεσαι από πάνω μας, να απολαμβάνεις τη θέα με ένα τσιγαράκι στην άκρη των χειλιών σου. Από τη μέρα που έφυγες, έπαψα να πιστεύω και να περιμένω απ’ οτιδήποτε.  Άφησα όλη τη πίστη και αγάπη μας στην ΑΕΛ.  Και να που δικαιωθήκαμε, το πήραμε Βαλεντίνο μου και μαζί με τους άλλους είμαι σίγουρος εκεί ψηλά πανηγυρίζετε ακόμη, πανηγυρίζετε γιατί ούτε στην άλλη τη ζωή ξεχνιέται η ΑΕΛ, η κίτρινη ψυχή μας είναι αδιάσπαστη, άφθαρτη και θα ζει αιώνια.

Ευχαριστώ ΑΕΛ μου, μα να σου εξομολογηθώ ακόμη κάτι.  Δεν αλλάζει τίποτα μέσα μου απ’ όσο σ’ αγαπώ, αυτό που αισθανόμαστε για σένα δεν έχει παρακάτω, δεν έχει συνέχεια αλλά ούτε σταματημό και τέρμα.  Με την ίδια τρέλα για πάντα θα είμαστε, είτε τους τα παίρνεις είτε όχι, εμείς πλάι σου πιστοί προσκυνητές σου στο αιώνιο, μέχρι να καταστραφεί το σύμπαν.  Γιατί το ξέρεις πως η κίτρινη ψυχή που μας χάρισες δεν φθείρετε κι’ αν το χαρήκαμε τόσες χιλιάδες κάτω, άλλο τόσες είναι εκεί πάνω και στήνουν για πάρτι σου γλέντι.

Εις υγεία σου ΑΕΛ μου.  Είσαι ότι πιο όμορφο μπορεί να έχει κάποιος σ’ αυτή τη ψεύτικη ζωή. Σ’ αγαπώ.

Υ.Γ Είμαι σίγουρος ότι δεν μπόρεσα να αποτυπώσω με λέξεις ούτε το 1% όσων έζησα αυτές τις μέρες.  Είναι οι ομορφότερες στη ζωή μας και δεν ξέρω αν πραγματικά τις ζω, αν είμαι εδώ ή αν είμαι ξένο σώμα. Θα επανέλθω όταν επανέλθω.

Τώρα μπορώ να πεθάνω ήσυχος αδερφε ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ, Π.Σ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *